انشرلي با موهاي , قرمز , مرا به خاطرات كودكي , برد...به روزهايي كه پازل انشرلي را برروي پله هاي خانه قديمي مان،با دستان كوچكم مرتب ميكردم و هرروز با آنه و دوست عزيزش كه اگر مسخرم نميكنين جز موهاي , بافته كه ب

من كيستم؟ ,سوفي اموندسن؟يا هيلده مولركناك؟پدر هيلده مارا به بازي گرفته يا خداي پدر هيلده؟؟

اين داستان پايانش چه ميشود؟پدربزرگي كه بعد از ٨٧ سال زندگي با دستگاهي اكسيژن به داخل بدنش وارد ميشود و حياتش به چند سيم است؟؟! نويسنده پازل هارا چگونه پشت هم چيده است كه در پس هر شري يك خير ودر پس هر خير يك شر باشد؟؟دنياي عجيبيست!چه بر سر مني كه خود حتي نميدانم كيستم خواهد امد؟

چند صفحه اي بيشتر نخوندم ولي احساس ميكنم شديدا به اين كتاب نياز دارم.تاحالا كتاباي دارن , هاردي , رو نخوندمو اگر دروغ نگم اصلا نميشناختمش.بيشتر از همه رابرت كيوساكي و برايان تريسي رو ميشناسمو كتاباي اونار